Afgelopen zomer vond ik, tot mijn grote schok, mijn allereerste dagboek op de zolder van mijn opa. Ik was het begonnen op mijn elfde, vlak na de laatste kerstvakantie van de basisschool, en stopte ermee op de dag waarop ik op mijn nieuwe middelbare school verkozen werd tot Brugger van het Jaar. Nu, eenentwintig jaar later, was het een absoluut ondraaglijke om dit boekje terug te lezen, totdat ik besloot de schrijver te beschouwen als iemand anders dan ikzelf. Namelijk: een elfjarige kinderdiva die, vlak nadat hij voor het laatst tikkertje speelde, met veel gevoel voor drama en zonder enig gevoel voor humor begon aan zijn eigen op Beverly Hills 90210 geïnspireerde soapopera over wat hij op dat moment zag als het grootste avontuur van zijn leven: de puberteit. Vastbesloten om alles eruit te halen wat erin zat, vinkte hij in 90 bladzijdes alle puberthema’s af en zo schreef hij, onbedoeld, een ode aan een van de grappigste, gekste, wonderlijkste fases uit een mensenleven.
NRC publiceerde afgelopen zomer al wat stukjes en op 9 maart verschijnt het hele dagboek bij de Bezige Bij. DAVID SEDARIS VINDT HET LEUK.
Dagboekvaneenpuber

In de week dat ik een brief schreef aan mijn 13-jarige zelf voor de achterpagina van NRC, vond ik toevallig ook mijn puberdagboek terug. Op de zolder van mijn opa. Voor de achterpagina van NRC las ik het terug, in vijf stukjes (waarvan we de derde niet online kunnen vinden, sorry):

Puberbrief #1 “Mijn eigen soapopera”
Puberbrief #2 “Kakker, gabber, skater of alto”
Puberbrief #4 “Mama is mijn beste vriend”
Puberbrief #5 “Een puber die volwassen wordt”