Amadou

Hij lachte naar me vanaf een tafel met boeken naast de ingang van een boekwinkel in Marseille. Een donkere man met blauwe ogen. Hij leek op mij, zei mijn moeder.
Amadou Hampâte Bâ was ‘un des esprits les plus brillants de l’Afrique noire’ volgens de achterflap. Hij  werd in 1901 geboren in Mali, stierf in 1991 in Cote d’Ivoire. Hij schreef 12 boeken, Amkoullel, l’enfant peul dit gaat over zijn jeugd.
Het werd nooit vertaald in het Engels, dus lees ik het in het Frans. Het lezen gaat langzaam, maar ik neem het overal mee naar toe.  Dit zei Amadou gister voor het slapen gaan: “Sois à l’écoute, disait-on dans la vieille Afrique, tout parle, tout est parole, tout cherche à nous communiquer une conaissance…”
Dat lijkt veel op een van de zinnen die ik schreef in het laatste deel van De grootsheid van het Al: ‘Even weet ik het zeker, dat alles om ons heen praat en ademt en leeft.’
Dus probeerde ik te luisteren vandaag. En ik hoorde mooie dingen.