Altijd lastig en stom, rip-dingen op Facebook of websites. Maar hier staat hij, na een wandelingetje dat we samen maakten door een grijs en deprimerend Den Haag. En ja natuurlijk wilde hij, grote boekenman, nog wel even op de foto in mijn Orde van Puck. Saluerend en alles. Hij zei me dat ik minder bescheiden over mijn boek mocht praten, zorgde dat het genomineerd werd voor een prijs en de volgende keer dat we elkaar zagen, in een ruimte vol leuke, belangrijke mensen, kwam hij naast me zitten en vroeg me of dat mocht. We kenden elkaar niet goed, maar hij gaf me altijd het gevoel dat ik meetelde, dat ik goed was zoals ik was. Hij had het ook niet kunnen doen, maar hij deed het wel. Nou ja, dat dus. Ik ben dat niet vergeten. Dankjewel daarvoor en goede reis vriend.wim