Altijd lastig en stom, rip-dingen op Facebook of websites. Maar hier staat hij, na een wandelingetje dat we samen maakten door een grijs en deprimerend Den Haag. En ja natuurlijk wilde hij, grote boekenman, nog wel even op de foto in mijn Orde van Puck. Saluerend en alles. Hij zei me dat ik minder bescheiden over mijn boek mocht praten, zorgde dat het genomineerd werd voor een prijs en de volgende keer dat we elkaar zagen, in een ruimte vol leuke, belangrijke mensen, kwam hij naast me zitten en vroeg me of dat mocht. We kenden elkaar niet goed, maar hij gaf me altijd het gevoel dat ik meetelde, dat ik goed was zoals ik was. Hij had het ook niet kunnen doen, maar hij deed het wel. Nou ja, dat dus. Ik ben dat niet vergeten. Dankjewel daarvoor en goede reis vriend.wim

Raoul1doorIrisvanderValk

En in april kom ik tweemaal mijn bed uit om mijzelf live te vertonen aan de wereld en te praten over mijn bezigheden en wel hier:

- Op 15 april in Café De Nieuwe Liefde in Amsterdam.

http://denieuweliefde.com/programmas/presentatie-stephan-sanders.563.html

- Op 17 april als HOOFDgast (ja ja) in Frontaal in Worm, Rotterdam (meer informatie volgt).

In de tussentijd lees ik met een kater boeken in bed.

“De lezende schrijver van de VPRO” :

http://www.vpro.nl/boeken/artikelen/specials/series/lezende-schrijver/raoul-de-jong.html

culstructuurraoulDe padvinder is TERUG! En gaat op zoek naar zijn Surinaamse roots. Elke maandag in nrc.next.

Achtentwintig jaar lang was ik de enige bruine telg van een geheel wit gezin. Tot ik op een middag een mailtje kreeg: ‘IK BEN OP ZOEK NAAR MIJN ZOON RAOUL DE JONG ? ? ?’. Mijn Surinaamse vader had God gevonden en zocht naar zijn kinderen. Zeven in totaal, bij vier moeders. Ik ben de oudste, de enige van een Nederlandse vrouw.

“Papa Paramaribo” (12-10-15): http://www.nrc.nl/next/2015/10/12/papa-paramaribo-1545585.

We zitten in het Surinaamse restaurant op de Zeedijk waar we tijdens onze eerste ontmoeting hadden gegeten, mijn vader en ik. Toen was er een man op ons afgestapt, net als ik een halfbloed. Hij was zonder zijn vader opgegroeid, vertelde hij, had hem pas twee weken eerder ontmoet. Op zijn iPhone liet hij een filmpje zien van dat moment, zonder te weten dat wij precies in dat moment zaten. Mijn vader moest huilen, daarna ik, toen de man. Snotterend stonden we op en midden in het restaurant gaven we elkaar brother hugs.

“De stille plantage” (19-10-15): http://blendle.com/i/nrcnext/de-stille-plantage/bnl-nn-20151019-1548775

 

O god, and then we WON. Not the best dressed man (yet) but Best Rotterdam Book for ‘De Grootsheid van het al’. I hoped we would win, so I could say I wrote this book to say the world we live in is NOT a horrible place. That everyone is kind and sweet and interesting, if you keep your hart open. But I just managed to say ‘Paris’ and started to cry. Like a weird little Michael Jackson. It was okay though. Everyone understood and everyone cried with me. Let’s NOT stop believing the world is a beautiful place. Let’s keep our soft human harts soft and human. Let’s NOT stop trusting and loving and looking for the light. That’s how I was able to reach Marseille, without any protection, or money or a plan. By giving everyone the chance to hurt me. Nobody did. The world is an awesome place. Humanity is an awesome race. There is so much frikking light out there! And it WILL beat out the darkness.

gewonnen

Stem op mijn kleren!  Stem op mijn boek!

raoul-de-jong

10336637_875132855836848_8593296804962411674_n

En toen waren we zomaar ineens genomineerd voor twee prijzen:

Ikzelf (in een zelfgemaakt Geheime Orde van Puckpak van Daisy Kroon) voor Esquire’s Best Geklede Man 2015 

EN de Grootsheid van het Al voor het Beste Rotterdamse Boek.

En als we dan toch genomineerd zijn wil ik gewoon ook wel winnen. Get me that money, show me those shimmering lights and that never ending eternal bliss!!! Stem!

Op mijn kleren: http://www.esquire.nl/Best-Geklede-Man/Wie-wordt-de-Best-Geklede-Man-2015

Op mijn boek (tot 25 oktober):  http://nl.surveymonkey.com/r/besterotterdamseboek2015

Dan doe ik ondertussen de afwas (dromend over een glorieuze toekomst waarin een personal afwasser dat voor me doet). Dank u!

bootje

Ooit geloofden Rotterdammers in een Maasgod en een Rottenimf. In 2015 gelooft niemand meer in goden, maar water is nog steeds overal. Wat betekent dat precies? Voor aflevering 1 van Mirakel tv gingen we op expeditie. In een bootje. Eind 2015 op uw tv.

 

jackwouterseJack Wouterse maakt een film. Ik speel mee. Verder zeg ik NIETS.

Om meteen maar met de deur in huis te vallen: ik zit nu achter een bureau voor een raam met uitzicht op niets: de topjes van drie hoge flats en een strakblauwe lucht. Af en toe vliegt er een meeuw langs. Heel dichtbij. Want sinds gister woon ik waar de vogels vliegen. Dat het leuk zou worden om de Bovenste Etage te schrijven, had ik wel verwacht. Wat ik niet verwacht had, was hoeveel invloed de serie zou hebben op mijn leven.

 

moonrisekingdom

Ik zal u niet vertellen waar het is, wel hoe u er kunt komen. De deur achter u dichttrekken, daar begint het mee. En hopen, nee, gelóven dat het met alles wat u daarbinnen achterlaat op de een of andere manier wel goed zal komen. Dan twee uur lang reizen met de tram, de metro en de bus. Langs flatgebouwen, kantoren, hijskranen en rokende fabrieken, windmolens en elektriciteitspalen, over snelwegen met toerende auto’s tussen mensen die net zo ongelukkig kijken als u. Totdat, plotseling: een wonder! De lucht! En daaronder weilanden met koeien en schapen. Vanaf daar gaat u verder te voet. Steeds dieper een bos in, tot u niets meer hoort behalve het ruisen van de wind. Langs water, een heuvel af, over een brug, en als u dan twee keer afslaat naar rechts, dan bent u er.

“Geen wifi, wel stinkwantsen”: http://blendle.com/i/nrc-handelsblad/jonge-juffers-determineren-geen-wifi-wel-stinkwantsen/bnl-nrc-20150704-1510954

nieuwetypes

Van 26 tot 28 juni vindt in de binnenstad van Arnhem een gloednieuw literair festival plaats: Nieuwe Types. Nieuwe Types gaat op zoek naar de staat van het verhaal en biedt drie dagen lang een blik in de toekomst van de literatuur. Vrijdag sta ik vanaf 20.30 in de Arnhemse kinderboekenwinkel, samen met Ted van Lieshout en de winnaar van de Bagagedrager 2015, Marjolein Visser.