jongeschrijversavond

Wat was het leuk! Vrijdag de 30e in de Amsterdamse Stadsschouwburg. Met smog en ballonnen en Maurice Seleky, Sander Kok,  Elfie Tromp, Lize Spit, Roman Helinski, Marieke Rijneveld en Arjen Lubach.

Dat wordt al dan niet de titel van mijn zesde boek. Dat Boek Over Suriname, weet u wel? In juli en augustus heb ik me twee maanden teruggetrokken op het Italiaanse platteland om er aan te werken en dat werkte: we zijn verder. Maar we zijn er nog niet. Het duurt nog wel even voor alles af is en in de winkels ligt. Want de mooiste dingen vragen om tijd. Waarschijnlijk verschijnt het ergens in november 2017.
Voor nu, een foto door Gianluca van wat je zag als je in ons Italiaanse huis naar buiten keek:
italy
En om te lezen in de tussentijd: het mooiste boek over Suriname, de motor achter mijn boek:
adekom
Samen met fotograaf Niels Blekemolen maakte ik nieuwe rubriek over wie mensen zijn en wie mensen spelen, elke woensdag in nrc.next.
monnik
werkpak2
werkpak3
werkpak4
werkpak5
werkpak6
werkpak7
werkpak8
werkpak9
werkpak10

Nu ben ik nog even op vakantie, maar in september ben ik…

 

– op 21 september om 8.30 aan het voorlezen in de bibliotheek van Dordrecht

– op 22 september tussen 13.00 uur en 16.30 aan het voorlezen in de bibliotheek van Dordrecht

– op 24 september aan het voorlezen (het gaat maar door!) om 16.00-16.10 en 17.00-17.10 op het Djemaa el Fna festival in Rotterdam (http://www.facebook.com/events/531168283749864/)

– op 30 september aan het optreden op de Jonge Schrijversavond 2016 (de laatste!!) (http://stadsschouwburgamsterdam.nl/voorstellingen/10934-jonge-schrijversavond)

De nieuwe L’HOMO ligt in de schappen! Jan Versteegh en Tim Hoffman betasten elkaar. En ik ben het snoepje van de maand.

SAM_2472Het interview deed ik door de telefoon, de muggen van me afslaand, tussen de jungleplanten, in Suriname. De fotoshoot was in Amsterdam. Na elke klik riep de fotografe Carmen Kemmink: Super! Fantastisch! Geil! Ergens halverwege ging ik er in geloven en zie hier, het resultaat. Ik dacht dat ik als leuke man heel boos zou moeten kijken, maar ik mocht gewoon lachen. Ik heb me nog wekenlang een leuke man gevoeld en aan het einde van de dag kreeg ik een doosje mee naar huis, met chocolade en een kaartje van De Linda met ‘bedankt’.

SAM_2473

Vorige week was het lanceringsfeest, met tv-stylisten, bijna naakte jongens in hele strakke broekjes. En Linda de Mol, nu in levende lijve. Ik heb een selfie gemaakt, van Linda en mij, om dat te bewijzen,maar die is zo stom dat ik die aan niemand durf te laten zien, ook niet op deze site. Ze was heel leuk, heel aardig en heel hartelijk, precies zoals op tv. Waar ik zo zenuwachtig van werd dat ik niets meer wist te zeggen behalve ‘mag ik een foto’ dus daar bleef het bij.
Mijn date voor de avond was Pauline Bijster, een van mijn beste vrienden (en voor de lezers van mijn boeken, de Pauline uit It’s Amaaazing!, de Pauline met wie ik tien jaar geleden in New York was toen ik daar Gianluca en Ethan ontmoette – toen hadden we een week samen doorgebracht met ons vieren, elke avond en nacht pratend tot het licht werd – we waren op een trip, zonder drugs, goed, met alcohol, maar vooral met de liefde de liefde de liefde, we waren verliefd op het leven, New York en elkaar). Deze avond stonden we voornamelijk  samen in een hoekje, met gratis wijn. En we vonden het allebei fantastisch.
Pauline is tegenwoordig columniste voor het AD.  Dit schreef ze over de avond, in haar column de volgende dag:

Praat liever

De locatie was een soort chique tent aan een chic meer met bijna naakte, knappe jongemannen die hapjes en drankjes rondbrachten. Ik was aanwezig bij de uitreiking van de nieuwe L’Homo (het homotijdschrift van Linda de Mol dat eens per jaar uitkomt), waarvoor BNN’ers Jan Versteegh en Tim Hofman (beiden hetero) bloot in zee staan, terwijl Jan Tims bil vasthoudt en zijn andere arm weggephotoshopt is. 

Waarom zetten ze weer twee hetero’s op de cover, verzuchtten sommige aanwezigen. Ze zijn wel knap, zeiden anderen. Voor het goede doel, zal Linda gedacht hebben: misschien zijn er ergens in Nederland een paar 16-jarige homofoobjes, die Jan en Tim van Spuiten en Slikken cool vinden, na deze foto ietsjepietsje minder homofoob.

Er was goed nieuws, zegt Linda de Mol in haar speech: meer homo-acceptatie dan ooit tevoren. Meer goed nieuws: homohuwelijken houden langer stand dan heterohuwelijken, volgens het CBS. Er was ook slecht nieuws: Omar Mateen schoot uit haat 49 mensen dood in een homoclub in Orlando. De aanwezigen vallen even stil. Volgend jaar wil ze iemand van de koninklijke familie op de cover, zegt ze ook. Op de cover van het Britse homoblad Attitude staat deze maand namelijk Prins William. 

In het tijdschrift staan zes portretten van homoseksuele vluchtelingen uit Syrië en Irak, die behalve voor oorlog ook zijn gevlucht voor homohaat in hun land, en hier in Nederland via LHBT-stichtingen een veilig adres hebben gevonden, of een rottijd in een AZC hebben meegemaakt. ‘De leuke man’ Raoul de Jong op pagina 39 is een vriend van mij en de reden dat ik hier ben. 

Na Orlando schreef hij op Facebook dat hij geen zin had om nu mensen te gaan haten of om bang te worden. Dat nare dingen gebeuren op voorpagina’s van kranten, maar dat in het echte leven de meeste mensen aardig zijn, het universum best goed en de wereld toch nog steeds een wonder. Hier in het zonnetje, bij het chique meer onder de chique tent, zegt hij het weer: ‘We kunnen beter praten met elkaar, niet schreeuwen.’ Het is een cliché, en tegelijkertijd misschien wel de enige oplossing. Voor alles.