JongeSchrijversGidsNu in de winkels: De Jonge Schrijversgids van Vrij Nederland. Met mij als cover girl, gefotografeerd door Stefan Vanfleteren.
“Meestal verstop ik De Boodschap tussen de regels, maar hij komt bijna altijd op hetzelfde neer, zoiets als dit: zie het wonder om je heen. De helft van wat ons dagelijks wordt verteld, is onzin, wees eigenwijs. Schaam je niet voor je menselijkheid. Neem geen genoegen met bitterheid en cynisme. De wereld is veel grappiger, veel liever, veel mooier dan we denken. Het kan wél. Het heeft zin om daarin te blijven geloven.”

Amadou

Hij lachte naar me vanaf een tafel met boeken naast de ingang van een boekwinkel in Marseille. Een donkere man met blauwe ogen. Hij leek op mij, zei mijn moeder.
Amadou Hampâte Bâ was ‘un des esprits les plus brillants de l’Afrique noire’ volgens de achterflap. Hij  werd in 1901 geboren in Mali, stierf in 1991 in Cote d’Ivoir. Hij schreef 12 boeken, Amkoullel, l’enfant peul dit gaat over zijn jeugd.
Het werd nooit vertaald in het Engels, dus lees ik het in het Frans. Het lezen gaat langzaam, maar ik neem het overal mee naar toe.  Dit zei Amadou gister voor het slapen gaan: “Sois à l’écoute, disait-on dans la vieille Afrique, tout parle, tout est parole, tout cherche à nous communiquer une conaissance…”
Dat lijkt veel op een van de zinnen die ik schreef in het laatste deel van De grootsheid van het Al: ‘Even weet ik het zeker, dat alles om ons heen praat en ademt en leeft.’
Dus probeerde ik te luisteren vandaag. En ik hoorde mooie dingen.

…het antwoord daarop lijkt me ‘nee.’ Als je kijkt naar wat de mensheid met de wereld heeft gedaan. En hoe vaker dat hardop gezegd wordt, hoe beter. Dus toen ik door het CBK gevraagd werd om een praatje te houden over beelden in de openbare ruimte, besloot ik een praatje te houden over Fikkie, het koperen hondje van Joekie Simak op de Nieuwe Binnenweg in Rotterdam. Ik wist dat er ergens in Nederland een beeld is van een hond die in de jaren 30 verschillende moordzaken heeft opgelost op zulke mysterieuze wijze dat er na zijn dood een biografie over zijn leven werd geschreven.  “Uit zijn belevenissen blijkt hoeveel geheime krachten er nog sluimeren in de dieren,” staat er in de inleiding. Ik dacht altijd dat deze hond Fikkie was. Maar de hond bleek Albert te heten. En zijn beeld staat in Amsterdam. Tegen de tijd dat ik dit ontdekte waren de uitnodigingen voor mijn praatje over Fikkie al verstuurd… Dit is wat er gebeurde:

 

Ik ben het gezicht van een, eh, schoenenlijn. De nieuwe sneakers van Mascolori! Waarop je heel goed kunt springen.

Experimentje: in drie sessies lees ik ‘De Grootsheid van het al’ voor, van begin tot eind. In een knus theatertje in Rotterdam.  De sessies worden opgenomen voor het luisterboek.  Alle mensen die mijn boek meenemen krijgen 1 Euro korting en gratis een kopje of koffie of thee. Het zou fantastisch zijn jullie daar te zien.  Komen jullie?
sessie 1: zondag 13 november:  Rotterdam-Antwerpen
sessie 2: zondag 27 november: Antwerpen – Reims
sessie 3: zondag 4 december: Reims- Marseilleladoucefrance

jongeschrijversavond

Wat was het leuk! Vrijdag de 30e in de Amsterdamse Stadsschouwburg. Met smog en ballonnen en Maurice Seleky, Sander Kok,  Elfie Tromp, Lize Spit, Roman Helinski, Marieke Rijneveld en Arjen Lubach.

Dat wordt al dan niet de titel van mijn zesde boek. Dat Boek Over Suriname, weet u wel? In juli en augustus heb ik me twee maanden teruggetrokken op het Italiaanse platteland om er aan te werken en dat werkte: we zijn verder. Maar we zijn er nog niet. Het duurt nog wel even voor alles af is en in de winkels ligt. Want de mooiste dingen vragen om tijd. Waarschijnlijk verschijnt het ergens in november 2017.
Voor nu, een foto door Gianluca van wat je zag als je in ons Italiaanse huis naar buiten keek:
italy
En om te lezen in de tussentijd: het mooiste boek over Suriname, de motor achter mijn boek:
adekom