InSurinameVoor alle lieve mensen die dit mogelijk maakten: het is nu, een dag later, al moeilijk om er woorden voor te vinden of om te geloven dat het werkelijk gebeurde, maar het gebeurde. Ik zal dit niet vergeten. Ik zal niet vergeten wat dit zegt over mensen. En ik zal niet vergeten hoe we dit deden, samen. DANK. Sanneke Van Hassel, Black Harmony, Johan Simons, Ellen Walraven , Yoskha Malais, Jimmy-Pierre, Manon van Impelen, Theater Rotterdam, Romano Haynes, Tjon Rockon, Karin Amatmoekrim, Jorgen Raymann, Peggy Wijntuin, Aisa Winter, Noraly Beyer, Pierre Bokma, Rita Dulci, Iwan Brave, Tessa Leuwsha, Michiel van Kempen, Carl Haarnack, het grote goede al en aaaaaal die mooie moeders, opa’s, oma’s, tantes, broertjes, zussen en vaders in de zaal!!! Ik heb jullie gezien. Ik heb jullie gevoeld. En het was magisch.

“Literaire verkenning van Suriname is soms ondraaglijk, dan weer relativerend licht”, de Volkskrant, 9 september 2018, lees het hele artikel hier.

Gemist? Bekijk een sfeerimpressie hier.

In Suriname“Theater Rotterdam opent het seizoen met de leesvoorstelling In Suriname van Raoul de Jong. Een voor een groot deel Surinaamse cast leest de tekst die De Jong samen met Sanneke van Hassel bewerkte voor toneel.”

AD, 3 september 2018, lees het gehele artikel hier.

Het was acht uur ‘s avonds en we stonden in de vrieskou naast een weg met razende auto’s in de galerij waar we vroeger bessenjenever dronken tijdens de pauzes van de middelbare school. ‘Kijk alsof je de koning bent!’ riep fotograaf Atlynn Vrolijk. Et voila: nu in uw kiosk: de nieuwe editie van Esquire.

Esquire

Voor de Metro schreef ik een stukje over de Nederlandse metro, die op 8 februari 2018 precies 50 jaar reed.

Omdat er niets was zonder de mama’s.

Gister, een uur na onze Skype-afspraak, skypte mijn moeder. „Als je Skype probeert te openen via Safari werkt dat niet!” riep ze. Ik zuchtte dat ik vorige week al uitlegde dat je Skype opent via Skype en dat ik inmiddels een film zat te kijken. Zij klaagde dat het nooit uitkwam als zij belde en of ik dat stomme Facebook even kon wegklikken, want in de reflectie van mijn bril meende ze mijn tijdlijn te zien. „Dat is geen Facebook”, bromde ik, „maar een Word-bestand over wat ik leerde van mijn moeder, voor de krant”. Dat vond ze interessant. „Verkeerd met geld omgaan”, dacht ze hardop, „kleren kopen en niet schoonmaken”. Ik, nu definitief in pubermodus, bromde dat er ook leuke dingen waren die ik van haar leerde en dat ik, nee, geen zin had om die op te noemen. Dat ik het stukje wel zou sturen als het af was. „Graag van tevoren”, zei ze, „misschien vergeet je iets”.IMG_1550

https://www.nrc.nl/nieuws/2017/09/21/je-liet-me-mijn-eigen-regels-bedenken-13102841-a1574174

In de week dat ik een brief schreef aan mijn 13-jarige zelf voor de achterpagina van NRC, vond ik toevallig ook mijn puberdagboek terug. Op de zolder van mijn opa. Voor de achterpagina van NRC las ik het terug, in vijf stukjes (waarvan we de derde niet online kunnen vinden, sorry):

Puberbrief #1 “Mijn eigen soapopera”
Puberbrief #2 “Kakker, gabber, skater of alto”
Puberbrief #4 “Mama is mijn beste vriend”
Puberbrief #5 “Een puber die volwassen wordt”
Samen met fotograaf Niels Blekemolen maakte ik nieuwe rubriek over wie mensen zijn en wie mensen spelen, elke woensdag in nrc.next.
monnik
werkpak2
werkpak3
werkpak4
werkpak5
werkpak6
werkpak7
werkpak8
werkpak9
werkpak10